Przybieżeli do Betlejem żołnierze,

Mieli szare z wężykami odzieże.

Orły lśnią srebrzyste,

Z Polski, Jezu Chryste, Żołnierze, żołnierze!

Jeden mówi: Panie Jezu malutki,

Abyś nóżek nie utrudzał, masz butki,

Dar to od piechura, więc na urząd skóra,

Jezuniu malutki!

Drugi prawi: oto działko ze stali,

Orzechami jak kulami w świat wali,

Od artylerzysty przyjm ten sprzęt ognisty

Ze stali, ze stali!

Trzeci rzecze: masz, Dziecino, szabelkę,

Siądziesz na koń, weźmiesz w rączki trenzelkę,

Bo w Polskiej Koronie

Nie ma nic nad konie,

Nie ma nad szabelkę!

Czwarty doda: Jam marynarz od Gdyni

Niech Ci chwały ten okręcik przyczyni,

Żagiel gdy rozwiniesz, do nas wnet dopłyniesz,

Do Gdyni, do Gdyni!

Tak mówili, a zaś piąty, dziesiąty

Kolanami wycierają aż kąty,

Każdy gębacz w tłumie, ale gadać umie

Co piąty, co piąty.

A tu stoi obok żłobka na ziemi

Samolocik ze skrzydłami białemi,

Skąd, nie wiedzą sami.

Wziął go Pan rączkami

Swojemi, swojemi.

Oczętami tłum żołnierski przenika,

Czemu nie ma między wami lotnika?

Jezu! On przed ćwiercią

Doby poległ śmiercią

Lotnika, lotnika...

Tedy Jezus uśmiechnięty zawoła:

Lotnik w mego się przemienił anioła,

Z nim w latawca skaczę Polski kraj obaczę

Dookoła, dookoła!^[2]