Tren się nasz okrutnie wlecze,

Husia-siusia, husia-siusia,

Jadąc w stronę Izholcz z Tescö,

Husia-siusia, husia-siusia,

A Loth(1) doktor dookoła

Husia-siusia, husia-siusia,

Wciąż pogania, krzyczy, woła,

Husia-siusia, husia-siusia,

Bo wódz trenu, jak w obozie,

Miast tren ciągnąć na powrozie,

Niby suseł śpi na wozie,

A tren sobie husia-siusia.

/Trarara!

Sidorowicz(2) twardo śpi.

Trarara!

Biedak Loth ze strachu drży.

Trarara!

Bo wokoło noc i las.

Trudź się, bracie, gdyś samochcąc

W taką biedę wlazł!/bis

Tren się wlecze jak kaleka

Husia-siusia, husia-siusia,

I co parę chwili utyka

Husia-siusia, husia-siusia,

Więc „szwicuje” Locik miły

Husia-siusia, husia-siusia,

I wytęża wszystkie siły.

Husia-siusia, husia-siusia,

Wtem z raportem kucharz leci

I strach groźną wieścią nieci,

Że światełko w lesie świeci!

To dopiero! – husia-siusia.

Trarara!...

Loth w okropnym rozdrażnieniu,

Husia-siusia, husia-siusia,

A duszyczka na ramieniu,

Husia-siusia, husia-siusia,

Inny by zawrócił z drogi,

Husia-siusia, husia-siusia,

I wziął za pas długie nogi,

Husia-siusia, husia-siusia,

Ale doktor, wojak szczery,

Pociągnąwszy łyk z maniery,

Wnet rozpuszcza tyraliery

I do lasu – husia-siusia.

Trarara!...

Sam zaś z tyłu kroczy śmiało,

Husia-siusia, husia-siusia,

Nagle – cóż się okazało?

Husia-siusia, husia-siusia,

Chłop, co z bydłem wyszedł w pole,

Husia-siusia, husia-siusia,

Piekł przy ogniu barabole!

Husia-siusia, husia-siusia,

Doktor, żołnierz z powołania,

Rad z takiego rozwiązania,

Wnet na drogę ludzi zgania

I w marsz dalszy – husia-siusia.

Trarara!...^{[1], [2], [3], [4]}