Niech na zawsze w piosence zostanie

Chwała Polski – partyzancka brać!

My nie wiemy, co jutro nastanie –

Byle wrogów przeklętych wciąż prać!

My nie wiemy co trudy i znoje,

Zapomnieli – skąd jesteśmy, kim.

Własny kąt i choć łóżko mieć swoje

Wydawało się złudą i snem.

My walczymy wciąż cicho, z ukrycia,

Ze wszystkimi, co zdradzają kraj,

Nie żałując ni kuli, ni życia,

Twierdzą jest nam i pole i gaj!

Nie walczymy dla krzyży i sławy,

Partyzancka to dola już jest.

A na grobie gdzieś krzyżyk koślawy

Orosiały od czyichś tam łez.

A gdy spotkasz gdzieś w drodze kochanie

Boś jest człowiek, co serce też ma,

Toś szczęśliwy jest wtedy, mój panie

I raduje się też dusza twa.

A gdy złożysz jej głowę na ramię,

Ujrzysz w oczach miłości choć pył,

Partyzanckie to mocne kochanie,

Dziś i jutro, lecz z całych swych sił.

A gdy każą wyroki ponure

Za Ojczyznę ci zginąć i lud,

Nie dostaniesz, ty, w niebie tam bury,

Nie na marne twój zgon i twój trud!

Święty Pieter ci bramę otworzy,

Spyta: „Kto?” „Z partyzantki jam jest!”

Wejdziesz w ogród pokoju i zorzy,

Boś partyzant i walczyłeś fest!^{[1], [2]}

Niech na zawsze w piosence zostanie

Chwała Polski – partyzancka brać!

Nie wiedzieli, czy jutro ich stanie,

Byle wrogów przeklętych wciąż prać./bis

Nie wiedzieli, czym trudy i znoje,

Zapomnieli, kim byli i skąd,

Własny kąt i choć łóżko mieć swoje

Wydawało się złudą i snem./bis

I walczyli wciąż cicho, z ukrycia,

Ze wszystkimi, co zdradzili kraj,

Nie żałując ni kuli, ni życia,

Twierdzą było im pole lub gaj./bis

Nie walczyli dla krzyżów i sławy –-

Partyzancka to dola już jest.

A na grobie gdzieś krzyżyk koślawy,

Czasem mokry od czyichś tam łez./bis

A gdy każą wyroki ponure

Za Ojczyznę ci zginąć i lud,

Nie dostaniesz ty w niebie, tam, bury,

Nie na marne twój zgon i twój trud./bis

Święty Pieter ci niebo otworzy,

Spyta: „Skąd?” Z partyzantki jam jest!

Wejdziesz w ogród spokoju i zorzy,

Boś jest Polak i walczyłeś fest!/bis^[3]