Od południa stoi matka, Babia góra,

Urodziła jej się śliczna Wisła córa.

Matko! Proszę ciebie, puść mię z góralami!

Bo mi jakoś tęskno pomiędzy górami.

Płynie Wisła, płynie, w krakowskiej dolinie,

Zobaczyła Kraków, pewnie go nie minie.

Zobaczyła Kraków i wnet pokochała,

A w dowód miłości: wstęgą opasała.

Zobaczyła Kraków, przy nim trzy mogiły,

Co sławnych Polaków popioły pokryły.

Na wysokiej skale stoi zamek stary,

A Wisła mu stale dochowuje wiary.

Stoi zamek stary, o przeszłości gwarzy,

A Wisła go słucha, czatując na straży.

A choć się wsunęła w niepołomskie lasy,

Choć w morzu zginęła, płynie jak przed czasy.

Bo ta polska ziemia ma ten urok w sobie,

Że kto ją pokocha, nie zapomni w grobie.^{[1], [2]}