Pasterze bieżeli, gdy głos usłyszeli

Śpiewania anielskiego

Znaleźli w żłóbeczku w Betlejem miasteczku

Jezusa maleńkiego.

Osiołek z wołem usługują,

Klękają znając adorują

Stworzyciela swojego.

Widząc to pasterze, iż bydlęta szczerze

Nieme ukłon oddają,

Padli na kolana, tak wielkiego Pana

Zaśpiewawszy witają:

„Zawitaj Boże utajony,

Z Panienki czystej narodzony!”

Na twarze upadają.

Gdy się pokłonili, do trzody śpieszyli

Weseli pastuszkowie.

Bo gwiazdę ujrzeli, że dzień rozumieli;

Alić to trzej królowie

Od wschodu z darami jechali,

By pokłon Panu królów dali

Poddani Monarchowie.

Będąc blisko szopy, że poszyta w snopy,

Bardzo się zadziwili.

Idą na pokoje. Widząc bydląt dwoje

Myślą, że pobłądzili.

Majestat gdzie jest upatrują,

Żłóbek im z Panną pokazują,

Dopiero się cieszyli.

Z najgłębszym ukłonem przed takowym tronem

Na oblicze padali;

Z serdecznej ofiary swe trojakie dary

Jezusowi oddali:

Te mile Zbawiciel przyjmuje,

Lecz bardziej serca ich szanuje,

Że Go Bogiem uznali.

Wszechmogący Boże! Któż wymówić może,

Co czynisz dla stworzenia,

Kiedy Swoje Bóstwo zsyłasz na ubóstwo

I na srogie męczenia:

Niechże Ci w Trójcy jedynemu,

Cześć, chwała Bogu przedwiecznemu

Będzie bez zakończenia.^{[2], [3]}