Pasterze mili,

przy tej to chwili

bądźcie weseli,

bo wam anieli

pokój dziś przynieśli.

W stajence małej,

co się już wali,

ten skarb znajdziecie,

kiedy przyjdziecie

witać Go i z Matką.

Strach na nich srogi,

pełni są trwogi:

czy tam iść, czy nie,

o tej godzinie,

nie mają śmiałości.

Jeden zawoła

na drugich: Hola,

bracia, nie tędy!

A trzoda kędy?

Wnet się nam rozbieży.

Aż Kuba rzecze:

Toć nie uciecze,

pójdź i ty z nami,

nie śmiemy sami

wnijść do tej stajenki.

Gdy się już zeszli,

wszyscy tam weszli,

tam na kolana,

witając Pana,

przed Nim upadali.

Bądź pochwalony

nam narodzony,

Ciebie witamy,

a to, co mamy,

z chęcią darujemy.

Ty, stary Rochu,

daj miarkę grochu

dla miłych gości

królów ich mości,

bo i ci przyjadą.

Ty, Bartku łysy,

nie zjadłyć myszy,

masz mąkę, krupy,

idź do chałupy,

przynieś dla Panięcia.

Już Cię żegnamy

i pozdrawiamy,

miej nas w obronie

przeciw złej stronie.

Boże nasz Przedwieczny.^[1]