(1) Drewicz (Drewitz) – był to pułkownik pruski w służbie rosyjskiej, znany z okrucieństw w wojnie partyzanckiej Konfederatów przeciwko wojskom królewskim i rosyjskim. Lud zachował pamięć o nim i w różnych odmianach tekstu śpiewał pieśń o jego schwytaniu i śmierci, której w rzeczywistości nigdy Drewicz z rąk Konfederatów nie poniósł.

(2) Zaremba – jeden z dowódców oddziałów konfederackich, czynny w Wielkopolsce.

Konfederacja barska (1768–1773 r.) była pierwszym orężnym protestem przeciwko kurateli Rosji, królowi Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu i popierającym go wojskom rosyjskim. Występowała w obronie wiary katolickiej i niepodległości Rzeczypospolitej. Konfederacja zawiązała się w Barze, na Podolu 29 lutego 1768 r. za sprawą biskupa kamienieckiego Adam Stanisław Krasiński, przy współudziale starosty Józefa Pułaskiego, Kazimierza Pułaskiego, Michała Krasińskiego i karmelity księdza Marka Jandołowicza. Cztery lata trwające walki konfederatów, pod wodzą głównie Kazimierza Pułaskiego, zakończyły się klęską. W dniu 6 lutego 1772 r. nastąpił pierwszy rozbiór Polski między Rosję i Prusy. W kilkanaście dni potem do rozbioru ziem polskich przyłączyła się Austria.