Ja w tej chacie spać nie mogę,

Inną izbę daj, sąsiedzie!

Bo stąd okna są na drogę,

Tędy często poczta jedzie(1).

A gdy w nocy trąbka dzwoni,

Tak mi mocno serce skacze:

Myślę, że trąbią do koni

I potem aż do dnia płaczę.

Oczy zamknę, to się marzy:

Nasze konie, chorągiewki,

Ognie nocne, krzyki straży

I wiarusów naszych śpiewki.

Ocykam się i w oka mgnieniu

Słyszę głos mego kaprala,

On mię klaszcze po ramieniu:

„Wstawaj, idźwa na Moskala!”

Wstaję, aż ja w pruskiej ziemi!

Jak tam lepiej leżeć w błocie,

W chłodzie, głodzie i na słocie,

Ale w Polszczę między swemi!

Już bym tej nocy nie zasnął,

A czekałbym na kaprala,

Gdyby znowu w ramię klasnął

Krzycząc: „Pójdźwa na Moskala!”^{[1], [2]}