Leżał w łóżku jasiek –

w jaśku pióra ptasie.

Ptasie pióra na dobranoc

w miękki jasiek nasypano.

W jaśku pióra,

w jaśku puch.

Skąd te pióra?

Z gąsek dwóch!

A kto gąski skubał?

Gospodyni gruba.

Białe gąski podskubała,

pióra w jasiek nasypała.

W jaśku pióra,

w jaśku puch,

białe pióra

z gąsek dwóch.

A kto uszył jasiek?

Ten, kto na tym zna się,

ten, kto płótno równo przyciął

i kto igłę nawlókł nicią.

W jaśku pióra,

w jaśku puch.

Kto tę igłę

puścił w ruch?

Jasiek szyła panna

pilna i staranna.

Pracowała, nie ziewała,

jasiek szyła i śpiewała.

W jaśku pióra,

w jaśku puch,

białe pióra

z gąsek dwóch.^[2]