Pod Pakosławiem(1) wróg nasz zuchwały

Zatrzymał się w lasku, armaty zagrzmiały,

Ołowiem częstują żołnierzy.

Jenerał dowódca(2) w swym dzielnym zapędzie

„Ten lasek” – zawołał – „piechota zdobędzie.”

I wysłał dwa pułki żołnierzy.

Po dwakroć odparci, rozbici, złamani,

Z ranami na piersiach, krwią własną zbryzgani,

Cofają się starszy żołnierze.

I zmarszczył brew czarną, i gniewem wzburzony

Przypomniał on sobie te polskie plutony,

Co stały w bliskości w rezerwie.

„Wasz orzeł jest lotny, wy dzieci północy,

Co oni nie mogą, to jest w waszej mocy.

Zyskajcie więc dzisiaj dzień sławy!”

I poszedł nasz Legion przez wody i błota

Na las czerniejący, gdzie pruska hołota

Czekała na srogich mścicieli.

Doszliśmy do lasku, wrodzy nas nie widzą,

Skrytością Polacy to się zawsze brzydzą,

I „Hurra!” zabrzmiało w powietrzu.

Chorąży Pawłowski(3) jak piorun się rzucił,

Wpadł pierwszy w okopy, ale już nie wrócił

I zginął tak śmiercią walecznych.

O, cześć wam, Rodacy! O, cześć wam, druhowie!

Którzy za Ojczyznę polegliście w grobie

I cześć wam zostanie na wieku.^[1]