Pod zielonym dębem

Stoi koń siodłany.

Mija, mija mój Jasieńko,

Mija mój kochany.

Mija, mija, mija,

Kasia rzewnie płacze.

Czy ty Jasiu do mnie wrócisz,

Czy ja cię zobacza.

Nie wróca, nie wróca

I wrócić nie myśla.

Osiodłam ja swego konia,

Pojada za Wisła.

Możesz sobie jechać,

Ja tobie nie bronia,

Tylko powiedz, mój Jasieńku,

Gdzie dzwony zadzwonią.

Zadzwonią, zadzwonią

Aż na samym Niemnie.

Pewno jakaś Rosyjanka

Zakocha się we mnie.^[1]

Pod zielonym dębem stoi koń siodłany

oj ta wije, wije wianki Jasiuk mój kochany.

Wije, wije, wije wianki drobne listki wiszą

oj ta moja najmilejsza dzieciątko kołysze.

Pod zielonym dębem stoi koń siodłany

oj ta wije, wije wianki Jasiuk mój kochany^[2]

Pod zielonym dębem stoi koń siodłany

Kto na nim pojedzie? Jasio mój kochany.

Pojedziesz mój Jasiu, nie jedź-że mi tędy,

Bo mi potarasisz rozmarynu grzędy.

Bo mi potarasisz, bo mi je podepcesz,

Umiałeś mnie zdradzić, a teraz mnie nie chcesz.

Nie ja cię zdradziłem, samaś się zdradziła

I ta ciemna nocka, coś po niej chodziła.

Nie tak ciemna nocka, jak ta gorzałeczka,

Hulałaś, pijałaś, jak nie-panieneczka.

Hulałaś, pijałaś i grywałaś w karty,

Myślałaś dziewczyno, że to będą żarty.

Hulałaś przez lato, masz chłopaka za to,

Hulaj-że przez zimę, będziesz mieć dziewczynę!^[4]