Przez litewski łan

Jedzie, jedzie pan,

Przed nim, za nim jego cugi

W złocie, w srebrze jego sługi.

Jedzie w gościnę.

Przyjechał przed dwór

Do matki dwóch cór:

Matko, matko, masz dwie róże

Obie krasne, obie hoże,

Daj mi jedne z nich.

Matka prosi wnijść,

Każe córkom przyjść;

Lecz pan obie równo kocha

I tę trocha, i tę trocha:

Którąż tu wybrać?

Dwa im dzbanki daj,

Niechaj idą w gaj.

Która więcej malin zbierze,

Tę za żonę pan wybierze,

Ta będzie panią.

Słońce się zza drzew

Rumieni jak krew,

Krwawą łuną gaj ozłaca,

Z gaju starsza córka wraca,

A młodszej nie ma.

Na jej czarnej brwi

Niby kropla krwi;

Któż wie, z jakiej to przyczyny,

Od maliny lub kaliny,

Może to nie krew.

„Oto malin dzban;

Gdzie mój mąż? Gdzie pan?

Siostra już nie wróci z gaju,

Może wpadła do ruczaju,

Może pożarł wilk.

Pan rozesłał sług

Do gaju nad strug:

Całą noc w gaju wołali,

Cały dzień w strugu szukali;

Nie ma i nie ma.

Pan miał złota wór,

Murowany dwór,

Szczęśliwy z żoną szczęśliwą,

Z krasawicą urodziwą,

Z tą córką starszą.

A gdy przyszedł maj,

Pobiegł panicz w gaj,

Kręcił dudki, zrywał kwiatki

Z klaskiem, wrzaskiem biegł do matki:

Ach! mamo, mamo!

„Oto dudkę mam,

Otóż pięknie gram:

Dudka moja osobliwa,

Jak siostrzyczka moja śpiewa,

Słuchaj piosenki:

„Graj Michasiu, graj:

Jak dziś kwitnie maj.

Tak nad róże nad bławatki

Dwie nas kwitło w domu matki,

O moja wiosno!

„Ach! Lecz siostry nóż

Skosił różę róż;

Pod kurhanem me mieszkanie,

Dzika wierzba na kurhanie,

O moja wiosno.”

„Dziko, synu, grasz;

Skąd tę dudkę masz?”

– „Dudkę ukręciłem w gaju,

Z dzikiej wierzby przy ruczaju,

Przy krzaku malin.”

Pani pobladła

Jak stała, padła;

Ileż straty i szkody,

Wieś tak wielka, mąż tak młody,

Dziatki nieletnie!

Przez litewski łan

Jedzie, jedzie pan;

Lecz w całunie jego cugi,

Lecz w żałobie jego sługi

Przy trumnie pani.^[1]