Pójdziemy naprzód, nigdy wstecz,

ze starym hasłem naszem,

w krwi Pospolitą tworząc Rzecz

bagnetem i pałaszem,

rosnącą szlakiem naszych dróg –

tak nam dopomóż Bóg!

Jako lawina śnieżna z gór,

na łeb spadniemy wroga;

o piersi naszych żywy

rozbije się czerń sroga,

by fale mórz o skalny próg –

tak nam dopomóż Bóg!

Na kresach pełniąc czujną straż,

wytrwamy, Polsko, wiernie,

czy laur uwieńczy sztandar nasz,

czy go oplotą ciernie.

Wolności Twej my krwawy pług –

tak nam dopomóż Bóg!

Zbrój się, Narodzie, zbrój się, zbrój!

Zygmuntów dzwon Ci dzwoni!

Piłsudskiemu wojsku śpiącym sen się Twój

dziś jawi...hej! do broni!

Pierzchnie śmiertelny przed nim wróg –

tak nam dopomóż Bóg!

Zbudź się! Kajdany rdzawe rwij!

Na polską glebę żyzną

upadnie krew, a wiosną z krwi

rozkwitniesz nam, Ojczyzno,

w słońcu, co legnie Ci u nóg –

tak nam dopomóż Bóg!^{[1], [2]}