Nazywali go marynarz,

Bo opaskę miał na oku.

Na każdym stoku dziewczyna,

Dziewczyna na każdym stoku.

Pochodzi spod Poznania,

Podobno umie wróżyć z kart.

Panny rwie na wiązania,

Mężatki – na długość nart.

Caryco mokrego śniegu

Ratrakiem płynę do Ciebie pod prąd.

Hej!

Dobrze, że stoisz na brzegu,

Bo ja właśnie schodzę na ląd.

Nigdy się nie lękał biedy

I się nie przejmował jutrem.

A jego ratrak był kiedyś

Zwyczajnym rybackim kutrem.

I woził dorsze i śledzie,

Zimą i latem, okrągły rok.

Teraz jak nieraz przejedzie

Rybami czuć cały stok.

Caryco mokrego śniegu

Ratrakiem płynę do Ciebie pod prąd.

Hej!

Dobrze, że stoisz na brzegu,

Bo ja właśnie schodzę na ląd.

Wszyscy w porcie odetchnęli.

Zwiał nim się zakończył sezon.

Jeszcze się tam jak żagiel bieli

Jego czarny kombinezon.

Odpłynął pod Ustrzyki

I przez kobiety wpadł w kłopoty.

Forsę z polowań na orczyki

Przehulał na antybiotyk.

Caryco mokrego śniegu

Ratrakiem płynę do Ciebie pod prąd.

Hej!

Dobrze, że stoisz na brzegu,

Bo ja właśnie schodzę na ląd.

Jeśli kiedyś go zobaczysz

Na ratraku w podłym świecie,

To powiedz mu, że w Karpaczu

Czekają na niego dzieci.

I kiedy opuszcza statek,

Żeby się znowu oddać złu,

Każda z dwudziestu siedmiu matek

Dzieciątku śpiewa do snu:

Caryco mokrego śniegu

Ratrakiem płynę do Ciebie pod prąd.

Hej!

Dobrze, że stoisz na brzegu,

Bo ja właśnie schodzę na ląd.

Caryco mokrego śniegu

Ratrakiem płynę do Ciebie pod prąd.

Hej!

Dobrze, że stoisz na brzegu,

Bo ja właśnie schodzę na ląd.^[1]