Trzech miał ojciec synali, zamaszystych drągali,

Chłopy tęgie, uprzejme, a walne.

Pierwszy był ci technikiem, drugi akademikiem,

Trzeci męczył zaś szkoły realne.

Pierwszy „strzelec” gorliwy, w Związku(1) udział brał żywy,

Siwobladym się pysznił mundurem.

Drugi znowu w Sokole(2) niepoślednią grał rolę,

Z dumą nosił czapeczkę swą z piórem.

Trzeci znowu ulicą biegł z skautowską palicą,

Nosząc dziwny kapelusz „Badena”(3).

Wszyscy aż do zmęczenia uprawiali ćwiczenia,

Ojca z złości aż trzęsła cholera!

Często mawiał: „Synkowie! czemu wam dziś nie w głowie

Tańce, teatr, hulanki lub rauty!

Tylko – Boże jedyny! – jakieś „Strzelcy”, „Drużyny”

I z gołymi łydkami te „skauty”.

Przyszła mobilizacja, ot! prawdziwa wariacja!

Trzej synkowie przepadli bez wieści.

Znikł „związkowiec” i „sokół”, i za „skautem” też wokół

Szukał ojciec dni przeszło trzydzieści.

Minął roczek... ni słychu, idzie drugi... też cicho,

Więc ojczysko się zgryzł nie na żarty.

Aż raz przyszedł listowy, czy też mieszka X-owy?

Trzy mu naraz podaje... Postkarty!

Więc zdziwiony je chwyta, bierze pierwszą i czyta:

Daruj, stary, że w sposób nieludzki

Dałem dęba w noc z domu, lecz nie zrobię ci sromu!

Oficerem mnie zrobił... Piłsudski!

Druga kartka znów mieści, ot, nowinę tej treści:

Przebacz, ojcze, ucieczki przewinę!

Ja na swym koniku w bojach byłem bez liku,

No bo jestem ułanem Beliny!

Stary z złości aż dysze: „Nie chcę wiedzieć, co piszę

Trzeci hycel!” Tak krzyczy do żony.

Nie trzyj oczu kułakiem, ten jest także Czwartakiem,

Pewnie nura dał też... w Legiony!^[1]