Trzeba miastu spojrzeć w oczy,

jak Gieniuchnie swej w oczęta,

już tej chwili, tej uroczej

się nie zapomni, się zapamięta.

Warszawa da się lubić,

Warszawa da się lubić,

tu szczęście można znaleźć,

tutaj serce można zgubić.

Wiadoma rzecz stolica

i każde słowo zbędnem

i w ogóle, i w szczególe,

i pod każdem innem względem.

Z nią się nawet podobnież

i miasto Paryż równać nie ma prawa,

bo faktycznie wiadomo, pardą,

lecz nie ma, nie ma

jak Warszawa!

Warszawa da się lubić,

Warszawa da się lubić,

tu szczęście można znaleźć,

tutaj serce można zgubić!

Kto odmienne rzuci zdanie,

też spokojna nasza głowa!

Mamy na nie zapytanie:

Panie szanowny, po co ta mowa.

Warszawa da się lubić...^{[2], [3]}