Dziennkarze gazetom, a gołębiom gołębie,

Kolejarze poetom, chmury chmurom na niebie,

wiatr wiatrowi na ucho, kwiaty kwiatom na trawie

i już wszystkim wiadomo, co się stało w Warszawie.

Wielka radość w Warszawie, bo Starówka znów stoi,

człowiek oczom nie wierzy, istny cud drodzy moi.

Wszystko takie jak dawniej: dachy, rynek i księżyc,

tylko jeszcze barwniejsze, tylko jeszcze piękniejsze.

Człowiek oczom nie wierzy, istny cud drodzy moi.

Tutaj w Święto Lipcowe przyjdę z żoną i córką,

na niejednym pomarzę staromiejskim podwórku:

strzelą ognie bengalskie, błysną z lewa i z prawa,

a na Rynku, na Rynku tańczyć będzie Warszawa.

Wielka radość w Warszawie...

I ja puszczę się w tany razem z bracią murarską

na tym Rynku kochanym w noc lipcową warszawską;

wierszy tysiąc ułożę tak jak kwiaty jaskrawe

Polsce mojej Ludowej, miastu memu na sławę.

Wielka radość w Warszawie...^[1]