Witaj domku mój rodzinny,

Dworku biały z facjatką,

W tych to ścianach wiek dziecinny

Przepędziłem z ojcem, matką.

Biały domku ukochany,

Każdy kącik sercu drogi,

Miłe sercu cztery ściany,

Dziś całuję twoje progi.

Tu mi życie matka dała,

Moja dobra matka droga;

Tu mnie matka wychowała,

I uczyła kochać Boga.

Tu mnie ojciec mój poczciwy,

Dobry ojciec choć surowy,

Czcić nauczył wiek sędziwy,

Słodkiej sercu uczuł mowy.

Witaj domku mój drewniany,

Pełen wspomnień i pamiątek;

Witaj dworku ukochany,

Skarbie drogi, świętych szczątek!

Pod tem drzewem rozłożystem

Ptasząt śpiewu ja słuchałem;

Dziecko jeszcze sercem czystem

Z każdym kwiatkiem rozmawiałem.

W kropli rosy kryształowej,

Co zdobiła kwiatki, ziółka,

Bóg malował świat różowy,

A jam widział tam aniołka.

O, były to chwile błogie,

Niewinnością dziecka tchnące,

Przeminęły dni te drogie,

Pozostały łzy gorące.

Przeminęła ma jutrzenka,

Dni dziecięcych zwiędły kwiatki,

Lecz mi w duszy brzmi piosenka,

Com ją słyszał od mej matki.

O czas dąży chyżym krokiem:

Gdzie był uśmiech, dziś mogiły.

Żegnam cię znów łzawem okiem,

Mój rodzinny domku miły.

Żegnam drogie twoje ściany!

Głos przyszłości brzmi z daleka;

Idę, idę w świat nieznany,

Gdzie powinność, ludzka czeka.^{[1], [2], [3], [4]}