Z narodzenia Pana dzień dziś wesoły.

Wyśpiewują chwałę Bogu żywioły.

Radość ludzi wszędzie słynie,

Anioł budzi przy dolinie

pasterzów, co paśli pod borem woły.

Wypada wśród nocy ogień z obłoku,

dumają pasterze w takim widoku.

Każdy pyta: Co się dzieje?

Czy nie świta? Czy nie dnieje?

Skąd ta łuna bije tak miła oku?!

Ale gdy Anielskie głosy słyszeli,

zaraz do Betlejem prosto bieżeli.

Tam witali w żłobie Pana,

poklękali na kolana

i oddali dary, co z sobą wzięli.

Potem wykrzyknęli w głos, na przemiany,

żyj, Jezu maleńki, na świat wydany:

Bądź Ci, Panie, od nas chwała,

nieustannie wiecznie trwała;

żyj, żyj, Zbawicielu, z nieba zesłany.

Odchodząc z Betlejem pełni wesela,

że już Bóg wysłuchał próśb Izraela,

gdyż tej nocy to widzieli,

co Prorocy widzieć chcieli,

w ciele ludzkim Boga i Zbawiciela.

I my z pastuszkami dziś się radujmy,

chwałę z Aniołami wraz wyśpiewujmy,

bo ten Jezus z nieba dany,

weźmie nas między niebiany,

tylko Go z całego serca miłujmy.^{[1], [2], [3], [4], [5]}