Z wysokich Parnasów,

niezbyt dawnych czasów

pompatyczne nasze intenta(1),

którym serce płonie

ku twojej personie,

najszczęśliwsze dla mnie momenta.

Wasindźkaś okrutna,

srodze bałamutna,

prędzej by się skały

ubłagać mi dały,

a pfe, mościa panno, być taką!

Nawet i cyprysy

mają swe kaprysy,

że się przed zefirem nie ugną.

Lecz przyjdą te chwile,

że się ugną mile

i nawzajem na siebie mrugną.

Wasindźkaś okrutna,

srodze bałamutna,

z wierzchu kondemnaty(2),

w sercu alternaty(3),

a pfe, mościa panno, być taką!

Po wierzchu marmury,

a w sercu tortury,

a w sercu tur-tur-tur tur-tur-tury.

Daj mi, pani, rączkę,

daj, proszę, obrączkę,

niech tych tur-tur-tur nie znoszę.

Wasindźkaś okrutna,

srodze bałamutna,

nawet i turkawki

mają swe zabawki,

a pfe, mościa panno, być taką!^{[1], [2]}