Była przy nim, gdy rósł i piękniał,

kiedy sławą dosięgał nieba,

była przy nim czujna i wierna,

zakochana w swym Zamku rzeka.

Była przy nim na złe i dobre,

nieodstępna, jak siostra bliska,

gdy we wrogą dostał się obręcz,

zapłakała zraniona Wisła.

Była przy nim, gdy tracił życie,

gdy głoszono, że przestał istnieć

i na zawsze jego odbicie,

jak w zwierciadle, zostało w Wiśle.

Była przy nim i dziś znów będzie,

choć lat wiele musiała czekać;

posłuchajcie tylko, jak szemrze

zakochana w swym Zamku rzeka.

Opowiada o dniach nam bliskich,

gdy ożyła serdeczna pamięć,

w ludzkim trudzie wracał nad Wisłę

zmartwychwstały Królewski Zamek.

Opowiada jak rósł i piękniał,

żeby sławą znów sięgnąć nieba,

będzie przy nim czujna i wierna

zakochana w swym Zamku rzeka.^{[1], [2], [3]}