Autor tekstów. Ukończył warszawską Szkołę Aplikacyjną. Będąc studentem zadebiutował w Teatrze Letnim jako aktor. W sezonie 1915/1916 występował w Teatrze Artystycznym i Teatrze Polskie Miniatury. Od 13 listopada 1915 r. kierował zespołem Towarzystwa Dramatycznego. Przez następne dwa lata był reżyserem i dyrektorem własnego Teatru Niezależni. W latach 1919–1920 pracował jako redaktor naczelny „Przeglądu Teatralnego”, zaś w latach 1924–1925 wydawał „Przegląd Teatralny i Filmowy”.

W 1919 r. występował w teatrach: Qui pro Quo i Miraż oraz w objazdowym Teatrze Żołnierskim. Od października 1919 r. był dyrektorem Teatru Dramatycznego. Pod koniec lat dwudziestych ostatecznie zrezygnował z aktorstwa. Wyjechał do Paryża i został sekretarzem Poli Negri. Pracował też w polskim teatrze Karola Bendy.

Po powrocie do kraju objął w 1932 r. wespół z Marianem Wawrzkowiczem dyrekcję Teatru Nowości. 31 listopada 1932 r. otworzył Teatr 8.30, a 2 września 1933 r. uruchomił jego filię przy ul. Wolskiej. W drugiej połowie lat trzydziestych pracował w Teatrze Malickiej, dla potrzeb którego adaptował operetki i pisał libretta.

Przez szereg lat współpracował z Julianem Krzewińskim. Wspólnie z nim napisał wiele librett operetkowych (Peppina Roberta Stolza, Szczęśliwej podróży Edwarda Künneke’go, Jacht miłości Fanny Gordon, Polowanie na lamparta Stanisława Ferszki) oraz teksty znanych piosenek (np. Bal u starego Joska). Był autorem sztuk teatralnych. Opublikował książkę o Rudolfie Valentino i Poli Negri. Podczas II wojny światowej trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie zginął^[1].