Saksofonista tenorowy, kompozytor i pedagog.

W latach 60. przyjechał do Polski, aby kontynuować studia muzyczne. Od października 1969 do czerwca 1970 r. był dyrektorem artystycznym Big Bandu „Stodoła”. Wkrótce potem przestał być liderem stodolanej formacji i ostatecznie jej szefem został Henryk Majewski. Wkrótce wyjechał do Niemiec, tam w 1975 r. jako Remy Filipovitch, zamieszał wraz z żoną Niemką w obszernym wiejskim domu w Kettwig koło Essen. Szybko zyskał uznanie tamtejszego środowiska jazzowego, również jako pedagog.

Odbył kilkuletnie studia w Berklee College of Music w Bostonie, gdzie kształcił się pod okiem takich mistrzów jak Gary Burton, Andy McGhee, Herb Pomeroy, Lennie Johnson i innych, uzyskując „Professional Diploma in Composing & Arranging”.

Grał zarówno z muzykami niemieckimi, amerykańskimi, jak i polskimi, m. in. Michał Barański, Czesław Bartkowski, Jerzy Bartz, Ewa Bem, Marek Bliziński, Roman Dyląg, Grzegorz Grzyb, Krzysztof Herdzin i inni.

Był muzykiem wszechstronnym stylistycznie, co pozwoliło mu na pracę w różnych kontekstach, od jazzu do muzyki rozrywkowej. Jego stałym miejscem zatrudnienia stała się Folkwang Musikschule Essen a potem – Uniwersytet Duisburg-Essen. Jednocześnie przez 10 lat współpracował z wieloma teatrami muzycznymi RFN jako muzyk estradowy (saksofonista, klarnecista, flecista). Grał m.in. w big bandach Paula Kuhna, oraz Westdeutsche Rundfunk. Przez długie lata prowadził swój zespół Remy Filipovitch Quartet. Nagrał pięć płyt autorskich: All Day Long, Open Your Eyes, Go! (z Namysłowskim), Sixty Bicycles i Good Times^[1].