Piosenkarz, gitarzysta, kompozytor, także producent muzyczny. Z wykształcenia technik mechanik. Ukończył Podstawową Szkołę Muzyczną w Katowicach w klasie skrzypiec. Debiutował w połowie lat 60-tych w amatorskim zespole Monsuny jako perkusista. Współpracował także ze studenckimi zespołami Ametysty i Ślężanie. W 1968 r. z Piotrem Janczerskim utworzył grupę No To Co, w której śpiewał i grał na gitarze do 1970 r.

W latach 1970–1972 występował w śpiewogrze Na szkle malowane, śpiewał w warszawskim Klubie Piosenki Związku Polskich Autorów i Kompozytorów, współpracował z Ryszardem Poznakowskim, prowadził też własny zespół En Face. Wystąpił z nim na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’72 i nagrał LP Jerzy Grunwald En Face i LP Jerzy Grunwald, En Face: Sennym świtem. Koncertował za granicą, m.in. w NRD i ZSRR. W plebiscytach tygodników „Panorama” i „Na przełaj” uznany został piosenkarzem roku 1972.

W 1973 r. na zaproszenie Alana Freemana, prezentera Radia Luxemburg, przez rok przebywał w Londynie, gdzie nagrał SP z piosenkami To Much To Say i Just for You. W latach 1974–1979 występował w amerykańskich klubach jako solista oraz współpracował jako wokalista i gitarzysta basowy z grupą Why.

W 1977 r. osiedlił się w Szwecji. Z Johnem Hiltonem (właśc. Janusz Hryniewicz) utworzył duet The Guitar Brothers. Na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Sopot ’85 wystąpił z grupą Ice, a siedem lat później solo. Jest opiekunem artystycznym zespołów i solistów skandynawskich. Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 22 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego)^[1].