Na Uniwersytecie Lwowskim ukończył filozofię, a dalsze studia odbywał w Paryżu. Debiutował jako poeta na łamach tygodnika „Słowo Polskie” w 1902 r. W sześć lat później ukazał się jego pierwszy tomik wierszy Połów gwiazd. Podczas I wojny światowej mieszkał w Kijowie. Był kierownikiem literackim w Teatrze Polskim, którego dyrekcję sprawowała Stanisława Wysocka.

Po odzyskaniu niepodległości wrócił do kraju i poświęcił się pracy literacko-dziennikarskiej. Napisał ponad 30 książek, spośród których Bezgrzeszne lata, Panna z mokrą głową, Awantura o Basię, Szatan z siódmej klasy, O dwóch takich, co ukradli księżyc, Przygody koziołka Matołka oraz Awantury i wybryki małej małpki Fiki-Miki cieszyły się i cieszą nadal poczytnością nie tylko wśród dzieci i młodzieży.

Tworzył także teksty piosenek wojskowych. Ogłosił je drukiem w 1919 r. w zbiorku Piosenki żołnierskie. Jest m.in. autorem znanego kiedyś powszechnie utworu Ej_dziewczyno_ej_niebogo, zaczynającego się słowami: Ej, dziewczyno, ej, niebogo, jakieś wojsko pędzi drogą, do której muzykę skomponował Stanisław Niewiadomski.

W latach 1920–1924 był redaktorem literackim czasopisma „Rzeczpospolita”. Współpracował także ściśle z „Warszawianką” i „Ilustrowanym Kurierem Codziennym”, zamieszczając na łamach tych pism felietony oraz krytyki teatralne. W 1926 r. wyróżniony został państwową nagrodą literacką za poemat Pieśń o Ojczyźnie. W latach II wojny przebywał pewien okres w Warszawie. W 1944 r. podczas powstania, jak podaje Lesław M. Bartelski w książce Mokotów, napisał piosenkę Śpiew Czerniakowa i podpisał ją pseudonimem „Stary kapral”. Po wojnie osiadł w Zakopanem^[1].