Wszechstronny i niezwykle aktywny gitarzysta basowy, sideman i solista. Pierwsze kroki na profesjonalnej scenie jazzowej stawiał u boku znanego pianisty i kompozytora Leszka Kułakowskiego, grając w jego trio i projekcie „Kułakowski i Kaszubi”. W kolejnych latach współpracował m.in. z Adamem Kawończykiem, Tadeuszem Leśniakiem, Grażyną Łobaszewską i Adamem Wendtem. Występował w wielu klubach jazzowych i na kilku festiwalach, m.in. na Krakowskich Zaduszkach Jazzowych, festiwalu „Starzy i Młodzi czyli Jazz w Krakowie”, Letnim Festiwalu Jazzowym w Piwncy pod Baranami i na Komeda Jazz Festival w Słupsku. Był jednym z pomysłodawców, a zarazem opiekunem artystycznym Owszem Jazz Festival w Kutnie. Koncertował też na festiwalach: Audio Art (Kraków, 2002 r.), Audio Art (Seul, 2003 r.) i La Notte Bianca (Rzym, 2004 r.).

Występował z formacją jazzu latynoskiego Pocos Locos (m.in.: Marek „Smok” Rajss, Jacek Korohoda, Leszek Szczerba i Andrzej Woźniak), zespołem muzyki celtyckiej Forann, a także z artystami Piwnicy Pod Baranami. Nagrał płytę z Olą Maurer, a także z Piotrem „Kubą” Kubowiczem. Uczestniczył w programie artystycznym tego ostatniego pt. Godzinki. Koncertował również z artystką kabaretu Loch Camelot Ładą Marią Gorpienko, z którą wziął udział m.in. w festiwalu „Europejskie Miasta Kultury 2000” w Krakowie.

Poszukując nowych przestrzeni muzycznych część swoich zainteresowań skierował w stronę współczesnej muzyki improwizowanej, której rodowód sięga awangardy europejskiej XX w. Na tym polu nawiązał współpracę z amerykańskim kompozytorem i saksofonistą Keirem Neuringerem, co zaowocowało występami w duecie, a także powstaniem Improviser’s Ensemble Kraków, zespołu muzyki improwizowanej. Z czasem w jego miejsce powstała grupa artystyczna Improvising Artists, zarazem nieformalne stowarzyszenie improwizatorów zajmujące się promocją i tworzeniem sztuki improwizowanej. Od 2001 r. odbywają się w Krakowie, a od 2003 r. również w Hadze (Holandia), koncerty współczesnej muzyki improwizowanej, firmowane przez stowarzyszenie. W jego ramach powstało kilka interesujących projektów improwizowanej muzyki akustycznej (jak: Duo Music i „Pieśni protoindoeuropejskie”) oraz elektro-akustycznej (Elektrick J. E.).

W poszukiwaniu nieco cieplejszego brzmienia Rafał Mazur zamienił elektryczną gitarę basową na bezprogowy bas akustyczny w 2001 r. W wyniku dalszych poszukiwań brzmieniowych w grze na gitarze basowej, zaczął posługiwać się smyczkiem, tworząc coś w rodzaju basu wertykalnego (trzymanego pionowo jak wiolonczela). Obecnie w działalności muzycznej koncentruje się na prowadzeniu zespołu Process, w którym zajmuje się tzw. „live composition”^[1].