Autor dedykował tę piosenkę swej narzeczonej Halinie Marczak, która w konspiracji posługiwała się pseudonimem „Natalia”. W kilka tygodni po napisaniu tego tekstu, Wacław Bojarski został ciężko ranny w czasie akcji składania wieńca pod pomnikiem M. Kopernika w Warszawie. Zmarł w szpitalu więziennym na Pawiaku 5 czerwca 1943 r. Tuż przed śmiercią wziął ślub z „Natalią” (obrączki wykuto z kul wydobytych przez chirurgów z jego ciała)^[2].

Utwór wydrukowano w 1943 r. (data 1942 podana w Bibliografii zwartych druków konspiracyjnych jest błędna, ponieważ w tym czasie piosenka jeszcze nie istniała), w zbiorku Konfederacji Narodu U(derzenie). Pieśń była w latach wojny szczególnie popularna wśród oddziałów partyzanckich na Wileńszczyźnie oraz wśród powstańców warszawskich. W 1945 r. zamieszczono ją w zbiorku Pieśni polskie wydanym w Brunszwiku. Ukazywała się także wielekroć na łamach prasy, a spopularyzowano ją szerzej w widowisku plenerowym Biało-Czerwona, zaprezentowanym podczas otwarcia Muzeum Czynu Partyzanckiego w Polichnie i w spektaklu Teatru Klasycznego w Warszawie Dziś do ciebie przyjść nie mogę^[1].