Raz batalion Uderzenia

kiedy walił poprzez wieś

wychyliła się z okienka

panienka, panienka

w piersi twarda, w sercu miękka

i westchnienie ku nim śle.

Więc batalion Uderzenia(1)

kiedy walił poprzez wieś,

śpiewał chórem, śpiewał chórem

na Natalii pięknej cześć:

O, Natalio(2), o, Natalio,

Bez pamięci cię uwielbia nasz batalion.

O, Natalio, o, Natalio,

Pachniesz wiatrem, leśnym szumem i konwalią.

O, Natalio, o, Natalio,

To się musi skończyć raz –

wybierz wreszcie kogoś z nas,

O, potraktuj go na serio

i nad wdzięków twych imperium

zapanować komuś daj.

Panna dłonie załamała:

jak jednemu serce dam,

gdy się także kocham w reszcie –

ach, wierzcie mi, wierzcie:

w sercu swym batalion zmieszczę

wszystkim wam całusa dam.

Więc batalion Uderzenia,

kiedy przeszedł poprzez wieś,

brzmiało echo, brzmiało echo

na Natalii pięknej cześć:

O, Natalio, o, Natalio…^{[1], [2], [4]}