Początkowo, od 1887 r., nauki muzyki pobierał w szkole muzycznej w Świętej Lipce na Mazurach. Następnie, zmuszony już w młodości do zarobkowania, grał jako zawodowy muzyk w orkiestrze dętej 2. pułku grenadierów stacjonujących w Olsztynie. Po wygraniu jednego z muzycznych konkursów, został przyjęty do sławnej Meisterchule w Berlinie^[2]. W Berlinie studiował m.in. u Maxa Brucha. Pobierał nauki również w Ratyzbonie, Pradze (u Antonina Dworzaka). Był organistą, dyrygentem, pedagogiem^[1]. Wiele zwiedzał, podróżował i koncertował, szukając natchnienia w tekstach biblijnych, w poezjach Safony, strofach Simonidesa z Keos. Wreszcie w 1909 r. osiadł w Krakowie, gdzie był dyrektorem artystycznym Towarzystwa Muzycznego i dyrygował koncertami symfonicznymi. Zaczął również świadomie zgłębiać wszystko, co polskie. Powstały wtedy Skargi Jeremiasza do słów Ujejskiego, Racławice do słów Żuławskiego, Madrygał do słów Rydla oraz Tren IV do tekstu Jana Kochanowskiego^[2]. W 1910 r. napisał muzykę do Roty Marii Konopnickiej. W latach 1919–1927 był profesorem gry organowej w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu. Od 1927 r. poświęcał się głównie twórczości kompozytorskiej. Jego dorobek w tej dziedzinie obejmował opery, balety, oratoria, utwory symfoniczne, pieśni. W 1931 r. został członkiem honorowym The Organ Music Society w Londynie. Za kompozycje kościelne otrzymał tytuł szambelana papieskiego. Jego dzieła (szczególnie oratoria) wykonywano w Europie i Stanach Zjednoczonych^[1].