Pianista, kompozytor, aranżer i bandlider. W latach 1953–1954 grał w amatorskich zespołach rozrywkowych. W 1954 r. utworzył własny zespół dixielandowy w składzie: Norbert Jarczok – cl., ten. sxf., Rudolf Malcherowicz – tr., Michał Niemira – dr., Franciszek Okoń – g., cb., Roman Tesarczyk – tbn., Zbigniew Wichary – pf., lider. Współpracowali z nim soliści Carmen Moreno i Janusz Gniatkowski. Rok później zespół dokonał pierwszych nagrań płytowych, dzięki którym zyskał wielką popularność. Wystąpił w wielu koncertach estradowych z programami Hot Jazz, ABC Jazzu, Jazz gra, Soliści mają głos, Stare i nowe oraz Nie tylko w karnawale. Uczestniczył także w Turnieju Zespołów Jazzowych w lutym 1956 r. we Wrocławiu, I Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym w Sopocie w 1956 r., Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym w Budapeszcie w 1958 r. i Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie w 1962 r. Koncertował za granicą, m.in. w ZSRR, NRD, Czechosłowacji, Bułgarii, Rumunii, Finlandii i na Węgrzech. Dokonał licznych nagrań w Rozgłośni Polskiego Radia w Katowicach, Opolu i Olsztynie oraz na płyty 33- i 45-obrotowe dla Muzy, Pronitu i węgierskiego Qualitonu.

W latach 1958–1968 w zespole Wicharego grali także: Piotr Kott, Niezgoda_Pawel – tr.; Waldemar Hajer, Włodzimierz Kruszyński, Tadeusz Petrow, Zbigniew Wojciechowski, Mirosław Wójcik – cl.; Bruno Buczek, Konrad Jargoń, Zbigniew Namysłowski, Stanisław Sikora – tbn.; Jan Walasek – ten. sxf.; Bronisław Gęsikowski – g.; Edward Chromik, Janusz Kozłowski, Janusz Mańkowski, Andrzej Szybowski – cb.; Władysław Anders, Ryszard Gromek, Władysław Jagiełło – dr. Współpracowali z nim także piosenkarze Elizabeth Charles, Urszula Dudziak, Glaneau_René, Jeanne Johnstone, Zbigniew Kurtycz, a w latach 60-tych soliści Katarzyna Bovery, Toni Hardy, Rena Holm, Anita Mrajska i Bogusław Wyrobek^[1].