Piosenkarz i gitarzysta, także kompozytor. Znany z estrady, radia (m.in. z programów Podwieczorek przy mikrofonie) i telewizji. Jego największe przeboje to Cicha woda Wołam cię i Jadę do ciebie tramwajem.

W dzieciństwie uczył się gry na skrzypcach i gitarze pod kierunkiem ojca Mieczysława Kurtycza, dyrygenta lwowskiej orkiestry mandolinistów Hejnał. Po wybuchu wojny grał na gitarze w zespole Tea Jazz. W 1943 r. dołączył wraz z zespołem do big-bandu Ady Rosnera, z którym koncertował w wielu miastach ZSRR. W tym samym roku został członkiem zespołu artystycznego III Dywizji Karpackiej, z którą przeszedł cały szlak bojowy, występując na wielu estradach frontowych.

W 1946 r. powrócił do kraju. Zamieszkał w Krakowie, gdzie nawiązał współpracę z orkiestrą jazzową Zbigniewa Wróbla. Był solistą zespołu Tysiąc Taktów Muzyki Jazzowej, prowadzonego przez Zygmunta Karasińskiego. Później koncertował i nagrywał z zespołami i orkiestrami rozrywkowymi Ryszarda Damrosza, Andrzeja Kurylewicza, Jerzego Matuszkiewicza, Kazimierza Turewicza i Zygmunta Wicharego. W 1949 r. zamieszkał w Warszawie, gdzie prowadził program Studio pod Gwiazdami, prezentując w kawiarni Pod Gwiazdami piosenkę klubową. W 1966 r. utworzył z żoną duet Barbara Dunin-Zbigniew Kurtycz, który zadebiutował podczas Giełdy Piosenki w kawiarni „Ewa” w Warszawie.

Koncertował w kraju i za granicą, m.in. w NRD, ZSRR, Czechosłowacji i Austrii oraz kilkakrotnie w ośrodkach polonijnych USA i Kanady. Dokonał nagrań płytowych i dla archiwum Polskiego Radia w Krakowie, Katowicach i Warszawie.

Jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 49 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego)^{[1], [2]}.