Zachodniogalicyjska piosenka ludowa^[1].

Pieśń żaków krakowskich z XVI w. Później przeszła do wojska i do ludu. Bardzo popularna w Legionach Polskich^[2].

Małgorzatka, którą zachwycił się Julian Tuwim, a jeszcze wcześniej Leon Schiller, włączając utwór do swego Kramu z piosenkami, ma liczne wersje melodyczne i tekstowe. Z pochodzenia Małgorzatka jest dawną piosenką żakowską, prawdopodobnie napisaną przez wesołych krakowskich żaków dla nie mniej wesołej i autentycznie istniejącej karczmareczki^[3].

W różnych wiekach Małgorzatka „tańcuje” z różnymi personami. Są to husarze, żołnierze, ułani, górale. W dramatycznej melorecytacji Tuwima (Z wierszy o Małgorzatce) tańczy tu ona z Cyganami! Panowie szlachta i lud pospołu chętnie wyśpiewywali Małgorzatkę na głosy, szczególnie w męskim gronie, jako że dla niewiast piosenka ta była nie zawsze obyczajna^[3].