Autor tekstów, kompozytor. Już w połowie lat dwudziestych dostarczał tekstów satyrycznych, kupletów, ballad dla duetu komików Din-Don. Jako autor piosenek debiutował w 1930 r. Należał do grona najpopularniejszych autorów tekstów do utworów muzyki lekkiej; jego twórczość literacka charakteryzowała się dobrym poziomem. Współpracował z kompozytorem Adamem Lewandowskim; sam był również zdolnym kompozytorem. Pisał większe formy literackie, np. Karol Borowski wystawił w „Teatrze na Kredytowej” jego operetkę (komedię muzyczną) To lubią kobiety, ponadto pisał piosenki dla potrzeb filmu. Niedługo przed wybuchem II wojny światowej nawiązał współpracę z kompozytorem Janem Markowskim. Kontynuował ją także podczas okupacji hitlerowskiej.

Komponował i pisał teksty dla teatru „Złoty Ul”. Utwory jego autorstwa cieszyły się bardzo dużym powodzeniem. Wiele jego piosenek napisanych podczas okupacji ukazało się po II wojnie światowej na płytach poznańskiej wytwórni „Melodie”. Najbardziej popularne, to Jalousie, Wolnoć Tomku w swoim domku, Stachu, Stary walc, Grenada śpi, Błękitne Bolero, Fernando, Romans w trzech tomach. Podczas II wojny światowej był członkiem Armii Krajowej. Zginął podczas powstania warszawskiego^[1].