Górska, Stefania

Zgłoszenie do artykułu: Górska, Stefania

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Górska, Stefania

Właściwie:

Zadrozińska, Stefania

Pseudonim:

Górska, Stefcia

Data urodzenia:

6 stycznia 1910

Miejsce urodzenia:

Warszawa

Data śmierci:

3 sierpnia 1986

Miejsce śmierci:

Warszawa

Informacje

Aktorka, piosenkarka i tancerka, także kompozytorka. W 1928 r. ukończyła Szkołę Umuzykalnienia i Tańca Scenicznego Tacjanny i Stefana Wysockich w Warszawie i rozpoczęła pracę pedagogiczną w tej szkole. Zadebiutowała w 1928 r. w teatrzyku Qui Pro Quo w rewii Ja lubię podglądać jako śpiewająca tancerka w zespole Tacjan Girls[1] lub w rewii pt. Czy Anna jest panna[2]. Później śpiewała solo i w tercecie z Ireną Różyńską i Terné_Zofia[1]. W kolejnym programie – Czy pani Marta jest grzechu warta – wystąpiła jako solistka, zyskując dobre recenzje, m.in. w „Kurierze Warszawskim”. Tytułową piosenkę nagrała na płytę dla „Syreny Record”.

W maju 1929 r. występowała na pierwszej Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. 14 marca 1930 r. w rewii Maj za pasem w „Qui Pro Quo” zaprezentowała w duecie z Mieczysławem Foggiem tango własnej kompozycji pt. Nasza jest noc, które stało się wielkim przebojem. Od 1 października 1931 r. występowała w „Bandzie”. Dała się poznać jako dobra aktorka, piosenkarka, tancerka i parodystka. Z „Bandy” przeszła w 1933 r. do „Rexa”. W 1934 r. występowała w „Cyganerii” i „Starej Bandzie w Hollywood”. Występy te trwały do czerwca 1935 r. W kolejnym sezonie wstąpiła do „Cyrulika Warszawskiego”, gdzie grała do 1938 r. Następnie przeniosła się do teatru „Buffo”. Odniosła tam wielki sukces w Porwaniu Sabinek; grała też w „Małym Qui pro Quo”[2].

W 1933 r. zadebiutowała w filmie Zabawka (reż. Michał Waszyński). W okresie międzywojennym zagrała w filmach Antek policmajster, Papa się żeni (reż. Michał Waszyński), Córka generała Pankratować (reż. Mieczysław Znamierowski) i Parada Warszawy (reż. Konrad Tom). Po wojnie wystąpiła w Inspekcji pana Anatola (reż. Jan Rybkowski) i Café „Pod Minogą” (reż. Bronisław Brok), a także w epizodycznej roli w Historii współczesnej (reż. Wanda Jakubowska)[1].

Komponowała piosenki do słów Juliana Tuwima. Oprócz tanga Nasza jest noc, przebojem był Głos z daleka; w sumie napisała kilkanaście piosenek. Okupację hitlerowską przeżyła w Warszawie[2].

W lipcu 1945 r. wystąpiła w Teatrze Syrena w Łodzi w programie Inne czasy. Od 1948 r. związana była z warszawskim Teatrem Syrena. W latach 60-tych i 70-tych brała udział w koncertach estradowych. W 1974 r. zaśpiewała nawet z jazzowym zespołem Hagaw na festiwalu Old Jazz Meeting ’74 w Warszawie. Jest bohaterką hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 24 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego)[1].

Bibliografia