Pianista jazzowy i kompozytor. W dwunastym roku życia utracił wzrok. Ukończył Podstawową Szkołę Muzyczną dla Niewidomych w Krakowie i tamtejszą Średnią Szkołę Muzyczną w klasie fortepianu. W czasie nauki zainteresował się jazzem. Podjął pracę jako pianista w kawiarni „Literacka” i „Pod Jaszczurami”. Jako jazzman debiutował w klubie „Helicon”, gdzie wystąpił w triu z Bogdanem Wellsem – cb. i Wiktorem Perelmutterem – dr. W latach 1965–1967 grał w kawiarniach w Zakopanem. W 1967 r. przeniósł się do Warszawy. W triu lub solo grał w kawiarni „Nowy Świat”. W 1967 r. dokonał również pierwszych nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia i wystąpił na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym Jazz Jamboree w koncercie Nowe twarze w polskim jazzie. Na kolejnych Międzynarodowych Festiwalach Jazzowych Jazz Jamboree grał solo (1969 r.), w duecie z Marianną Wróblewską (1971 r.), w triu z Januszem Kozłowskim – cb. i Sergiuszem Perkowskim – dr. (1968 r.) oraz z Bronisławem Suchankiem – cb. i Czesławem Bartkowskim – dr. (1970 r.).

W latach 1968–1971 wyjeżdżał na koncerty do Francji, Czechosłowacji i na Węgry. W kraju brał udział w koncertach jazzowych w Filharmonii Narodowej w Warszawie, Zaduszkach Jazzowych w Krakowie i Studenckim Festiwalu Jazzowym „Jazz nad Odrą” we Wrocławiu. Koncertował i nagrywał z kwartetem Wroblewski_Jan_P, zespołem Remigiusza Filipowicza i w duecie z Marianną Wróblewską w latach 1969–1972.

Interesował go każdy rodzaj muzyki: klasyka, muzyka rozrywkowa, standardy jazzowe. Komponował utwory inspirowane pianistyką Billa Evansa. Zdobył I nagrodę na Österreichisches Amateur Jazz Festival w Wiedniu (Austria) z Jackiem Ostaszewskim – cb. i Sergiuszem Perkowskim – dr., II nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Pianistów Amatorów w Münchengladbach (RFN), III nagrodę na Festival de Jazz Montreux (Szwajcaria) z Romanem Dylągiem – cb. i Sergiuszem Perkowskim – dr.

Wystąpił w programie telewizyjnym Andrzeja Trzaskowskiego Spotkania z jazzem (reż. Andrzej Wasylewski). Zrealizował własny recital TV, z którego zachowały się dwa jego utwory Przed burzą i Złudzenie. Jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 33 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego) oraz filmu dokumentalnego pt. Esencja nastroju (reż. Robert Karczmarek). Jego imię nosi Międzynarodowy Festiwal Pianistów Jazzowych w Kaliszu. W 1985 r. powstała monografia pt. Tylko smutek jest piękny : opowieść o Mieczysławie Koszu, autorstwa Krzysztofa Karpińskiego. W 1997 r. Poczta Polska wydała znaczek z jego podobizną w serii Polscy muzycy jazzowi^[1].