Łuskino, Leon

Zgłoszenie do artykułu: Łuskino, Leon

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Łuskino, Leon

Pseudonim:

El-Eł

Data urodzenia:

11 kwietnia 1872

Miejsce urodzenia:

Kielce

Data śmierci:

9 maja 1948

Miejsce śmierci:

Warszawa

Informacje

Literat, kompozytor, pułkownik Wojska Polskiego, oficer armii rosyjskiej[1]. Najstarszy syn Franciszka i Józefy z Krauzów.

Gimnazjum ukończył w Kielcach. W wieku siedemnastu lat wstąpił do służby w armii carskiej. W 1892 r. ukończył szkołę oficerską w Odessie otrzymując promocję na pierwszy stopień oficerski – podporucznika. W latach 1904–1905 w randze sztabs-kapitana brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Podczas I wojny światowej – już jako podpułkownik – przez półtora roku dowodził 291 zapasowym pułkiem piechoty (czerwiec 1916 – grudzień 1917). Z armii carskiej wystąpił w grudniu 1917 r. Od kwietnia 1918 do stycznia 1920 r. pełnił funkcję referenta do spraw wojskowych przedstawicielstwa polskiego w Piotrogrodzie[3], gdzie następnie przetrzymywano go jako zakładnika. Po powrocie do kraju, w styczniu 1920 r., objął stanowisko zastępcy szefa Departamentu Personalnego w Ministerstwie Spraw Wojskowych, a później zastępcy szefa oddziału w Sztabie Generalnym WP, gdzie awansował do stopnia pułkownika. Przez pewien okres kierował również Biurem Filmowym w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. W 1927 r. przeszedł w stan spoczynku, wtedy też został redaktorem „Gospodarza Polskiego”. Do 1938 r. mieszkał w Warszawie[1].

Za wybitne zasługi otrzymał wiele wysokich odznaczeń, w tym m.in. Order Polonia Restituta oraz francuską Legię Honorową.

Zasłynął jako literat i kompozytor, twórca wielu pieśni wojskowych, w tym jednej z najpopularniejszych – Szara piechota. Pisał również teksty piosenek dla Hanki OrdonównyZofii Terne, z którymi występował wspólnie jako aktor w warszawskim teatrzyku „Qui Pro Quo”. Zginął tragicznie pod kołami kolejki na warszawskim Czerniakowie. Pochowany został na Cmentarzu Czerniakowskim (grób nie zachował się do dziś). Z małżeństwa z Aleksandrą Kopernik nie pozostawił potomstwa[3].

Bibliografia