Literat, kompozytor, pułkownik Wojska Polskiego, oficer armii rosyjskiej^[1]. Najstarszy syn Franciszka i Józefy z Krauzów.

Gimnazjum ukończył w Kielcach. W wieku siedemnastu lat wstąpił do służby w armii carskiej. W 1892 r. ukończył szkołę oficerską w Odessie otrzymując promocję na pierwszy stopień oficerski – podporucznika. W latach 1904–1905 w randze sztabs-kapitana brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Podczas I wojny światowej – już jako podpułkownik – przez półtora roku dowodził 291 zapasowym pułkiem piechoty (czerwiec 1916 – grudzień 1917). Z armii carskiej wystąpił w grudniu 1917 r. Od kwietnia 1918 do stycznia 1920 r. pełnił funkcję referenta do spraw wojskowych przedstawicielstwa polskiego w Piotrogrodzie^[3], gdzie następnie przetrzymywano go jako zakładnika. Po powrocie do kraju, w styczniu 1920 r., objął stanowisko zastępcy szefa Departamentu Personalnego w Ministerstwie Spraw Wojskowych, a później zastępcy szefa oddziału w Sztabie Generalnym WP, gdzie awansował do stopnia pułkownika. Przez pewien okres kierował również Biurem Filmowym w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. W 1927 r. przeszedł w stan spoczynku, wtedy też został redaktorem „Gospodarza Polskiego”. Do 1938 r. mieszkał w Warszawie^[1].

Za wybitne zasługi otrzymał wiele wysokich odznaczeń, w tym m.in. Order Polonia Restituta oraz francuską Legię Honorową.

Zasłynął jako literat i kompozytor, twórca wielu pieśni wojskowych, w tym jednej z najpopularniejszych – Szara piechota. Pisał również teksty piosenek dla Hanki Ordonówny i Zofii Terne, z którymi występował wspólnie jako aktor w warszawskim teatrzyku „Qui Pro Quo”. Zginął tragicznie pod kołami kolejki na warszawskim Czerniakowie. Pochowany został na Cmentarzu Czerniakowskim (grób nie zachował się do dziś). Z małżeństwa z Aleksandrą Kopernik nie pozostawił potomstwa^[3].