Markowski, Jan Krzysztof

Zgłoszenie do artykułu: Markowski, Jan Krzysztof

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Markowski, Jan Krzysztof

Pseudonim:

Krzysztof

Molicki, Jerzy

Data urodzenia:

14 marca 1913

Data śmierci:

2 kwietnia 1980

Miejsce śmierci:

Londyn

Informacje

Uczęszczał do gimnazjum im. Stanisława Staszica. Później otrzymał wykształcenie z zakresu hydrotechniki. Od 1934 r. komponował dla Orkiestry Salonowej Stefana Rachonia, z którą występował jako piosenkarz w repertuarze własnym. Pisał piosenki, był autorem muzyki filmowej, ilustrował filmy krótkometrażowe (m.in. Melchiora Wańkowicza) dla wytwórni filmowej „Akustyka”. Był kierownikiem muzycznym studenckiego kabaretu „Chór Piór”, działającego w kawiarni „Sztuka i Moda” w Warszawie. Pisał na zamówienia wydawnictw nutowych i wytwórni płyt. W okresie międzywojennym ogromną popularność zdobył jego walc I zawsze będzie czegoś ci brak[2].

We wrześniu 1939 r. walczył w kampanii obronnej w stopniu oficera rezerwy saperów, posługujący się w konspiracji nazwiskiem „Jerzy Molicki”[1], [2].

Podczas okupacji hitlerowskiej był oficerem Armii Krajowej. Za przyzwoleniem organizacji komponował piosenki dla Mieczysława Fogga, był też jego akompaniatorem[2]. Szerszy rozgłos przyniosła mu skomponowana wówczas Zamszowa bluzeczka, spopularyzowana przez Pieśniarza Warszawy. Walczył w powstaniu warszawskim (pseudonim „Krzysztof”). Jednak pełny sukces kompozytorski zdobył dopiero w 1944 r., kiedy to jako oficer-powstaniec (pseudonim „Krzysztof”) z pułku Armii Krajowej „Baszta” napisał muzykę do Marsza Mokotowa, pióra pchor. „Karnisza” – Mirosława Jezierskiego. W jakiś czas potem skomponował melodie do dwóch innych piosenek „Karnisza”, mianowicie do Sanitariuszki MałgorzatkiMałej dziewczynki z AK[1].

Po upadku powstania został osadzony w Offlagu w Murnau. Od 1949 r. mieszkał w Londynie. Prowadził podwieczorki w Ognisku Polskim, występował w polskich ośrodkach w Anglii i Szkocji, był współzałożycielem teatrzyku „Niebieski balonik” w Londynie. Od 1952 r. pracował jako reżyser w Radiu Wolna Europa w Monachium. Opracowywał ilustracje muzyczne do Podwieczorków przy mikrofonie, był akompaniatorem, interpretatorem piosenek charakterystycznych, aktorem estradowym. Współpracował także z telewizją oraz wydawnictwami nutowymi. Szereg jego utworów nagrała w latach czterdziestych wytwórnia „Melodie” w Poznaniu. Jego bratem był wybitny muzyk, Andrzej Markowski[2].

Bibliografia