Rachoń, Stefan

Zgłoszenie do artykułu: Rachoń, Stefan

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Rachoń, Stefan

Data urodzenia:

4 stycznia 1906

Miejsce urodzenia:

Ostrów Lubelski

Data śmierci:

1 sierpnia 2001

Miejsce śmierci:

Olsztyn

Informacje

Skrzypek, dyrygent, kierownik zespołu instrumentalnego. Był absolwentem klasy skrzypiec Wacława Grudzińskiego w Szkole Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Lublinie, następnie studiował u Józefa Jarzębskiego w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. Studia uzupełniał jeszcze u Ireny Dubiskiej i Grzegorza Fitelberga[1]. W czasie studiów grał jako taper w kinach międzywojennej Warszawy.

Oficjalnie debiutował w 1930 r. na antenie Polskiego Radia w audycji Kącik młodych talentów. W tym samym roku otrzymał propozycję utworzenia radiowej orkiestry rozrywkowej. Była to trzecia – obok Orkiestry Symfonicznej pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga i Orkiestry Tanecznej pod dyrekcją Zdzisława Górzyńskiego – orkiestra przedwojennego Polskiego Radia[2]. W 1936 r. dokonał ze swym zespołem nagrań płytowych w „Syrenie Record”[1].

W 1944 r. w Krakowie współpracował z Orkiestrą Generalnej Guberni, a w Lublinie występował z orkiestrą utworzoną z miejscowych muzyków.

W 1945 r. powrócił do Warszawy, gdzie utworzył pierwszą powojenną Orkiestrę Polskiego Radia, później Orkiestrę Polskiego Radia i Telewizji. Do 1975 r. był jej dyrygentem i dyrektorem, w latach 1975–1980 I dyrygentem. Dokonał około dziesięciu tysięcy nagrań archiwalnych muzyki symfonicznej, operowej, operetkowej i rozrywkowej. Towarzyszył solistom w nagraniach płytowych i koncertach estradowych w kraju i za granicą, m.in. w ZSRR, NRD, W. Brytanii, Czechosłowacji i na Węgrzech.

Przez wiele lat związany był z festiwalami piosenki w Opolu, Zielonej Górze i Sopocie. Jest laureatem

– Złotego Mikrofonu, nagrody Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji w 1969,

– nagrody ZAIKS-u za popularyzację muzyki rozrywkowej,

– Nagrody Artystycznej Polskiej Estrady Prometeusz ’94 za wybitne osiągnięcia w sztuce estradowej[2].

Bibliografia