Piosenkarka, także autorka tekstów. Dzieciństwo spędziła w Gdańsku. Po maturze zamieszkała w Wilnie. W 1940 r. zadebiutowała w amatorskim konkursie piosenkarskim, w którym zdobyła I nagrodę. Jako laureatka konkursu została zaangażowana do programu estradowego w wileńskiej kawiarni „Sztrall Artystów”. Śpiewała już wówczas pod pseudonimem Marta Mirska. Później występowała w kabarecie literackim „Ksantypa” oraz w innych kawiarniach artystycznych, nad którymi opiekę sprawował Janusz Minkiewicz.

W czasie okupacji działała w konspiracji, była łączniczką AK. Po wyzwoleniu zamieszkała w Łodzi. Współpracowała z tamtejszą Rozgłośnią Polskiego Radia, koncertowała z pianistką Franciszką Leszczyńską i Orkiestrą Braci Łopatowskich. Dokonała także nagrań płytowych dla poznańskiej wytwórni „Mewa” i warszawskiej „Muzy”.

W 1950 r. przeniosła się do Warszawy. Współpracowała z orkiestrami Polskiego Radia, brała udział w wielu koncertach estradowych i nagraniach. Występowała i nagrywała także za granicą, m.in. w Czechosłowacji i na Węgrzech. Wycofała się z estrady w 1965 r. Ostatni raz wystąpiła publicznie w 1974 r. Jej karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej odc. 63 (reż. Ryszard Wolański)^[1].