Leszczyńska, Franciszka

Zgłoszenie do artykułu: Leszczyńska, Franciszka

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Leszczyńska, Franciszka

Data urodzenia:

1 maja 1914

Miejsce urodzenia:

Warszawa

Data śmierci:

29 sierpnia 1987

Miejsce śmierci:

Warszawa

Informacje

Kompozytorka, pianistka i pedagog. Absolwentka Konserwatorium Warszawskiego w klasie fortepianu Józefa Turczyńskiego. Po ukończeniu studiów w 1935 r. podjęła pracę w Ministerstwie Kultury. Pracowała też jako pedagog w warszawskich szkołach baletowych, m.in. w Szkole Rytmiki i Tańca Artystycznego Janiny Mieczyńskiej i w Szkole Tańca Artystycznego Ireny Prusickiej. W czasie okupacji występowała w kawiarniach i teatrzykach frontowych. Udzielała też lekcji muzyki na tajnych kompletach. W 1944 r. znalazła się w wyzwolonym Lublinie, gdzie po raz pierwszy zetknęła się z radiem, słynną powojenną radiostacją Pszczółka. Od 1945 r. mieszkała w Łodzi, gdzie do 1949 r. kierowała Redakcją Muzyki Lekkiej i Popularnej Polskiego Radia.

Jako kompozytorka zadebiutowała w czasie okupacji baletem na tematy ludowe W ogrodzie. Jej pierwsze piosenki to: A ja chcę mieszkać w Warszawie, Nie wszędzie jest tak ładnie, jak w niebie, I nagle żalPiosenka o Warszawie. W 1949 r. przeniosła się do Warszawy. Studiowała prywatnie kompozycję u Tadeusza Szeligowskiego. Nawiązała też współpracę z Działem Dziecięco-Młodzieżowym Polskiego Radia, dla którego skomponowała kilka tysięcy piosenek i ilustracji muzycznych do przedszkolnych i szkolnych audycji radiowych. Wiele z jej piosenek znalazło się w podręcznikach i śpiewnikach, wydanych w kraju oraz w ZSRR i Japonii.

Jest autorką ilustracji muzycznych Radiowego Teatru dla Dzieci; muzyki do spektakli Teatru Polskiego Radia Wieczór Trzech KróliPani prezesowa; muzyki do programów kabaretowych, m.in. do Wesołego kramiku Kazimierza Rudzkiego. W latach 50-tych i 60-tych skomponowała kilkadziesiąt piosenek dla gwiazd ówczesnej polskiej estrady, m.in. dla Janiny Godlewskiej, Marty Mirskiej, Wiery Gran, Marii Koterbskiej, Wacława Brzezińskiego, Andrzeja BoguckiegoMieczysława Fogga. Piosenka I wciąż się na coś czeka trafiła na ścieżkę dźwiękową filmu Jutro premiera (reż. Janusz Morgenstern). Melodia z mojego podwórkaZiemia do kwiatów zdobyły nagrody w konkursach radiowych, Mój pierwszy bal stał się piosenką roku 1961, a Pierwszy rejs otrzymał I nagrodę Związku Kompozytorów Polskich w 1969 r. Piosenki z jej muzyką do tekstów Barbary Lewandowskiej znalazły się w nagrodzonej w 1966 r. w Japonii audycji Marii Wieman W majowym słońcu. Za twórczość dla dzieci otrzymała w 1959 r. nagrodę Prezesa Rady Ministrów, a za piosenki młodzieżowe nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji w 1960 r. Jej karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 57 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego)[1].

Bibliografia