Piosenkarz, aktor kabaretowy i filmowy. W 1913 r. ukończył studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie^[1]. W czasie studiów współpracował jako aktor i piosenkarz z lwowskim kabaretem „Ul”. Śpiewu uczył się u Zofii Kozłowskiej, aktorstwa pod kierunkiem Romana Żelazowskiego.

Podczas I wojny światowej przebywał w Krakowie jako żołnierz armii austriackiej. Po demobilizacji w 1919 r. wyjechał do Warszawy. Dzięki pomocy Ludwika Lawińskiego znalazł się w gronie artystów kabaretowych międzywojennej stolicy. Debiutował u Konrada Toma w teatrzyku „Miraż”^[2].

Później służył w Wojsku Polskim i brał udział w wojnie polsko-sowieckiej. W okresie międzywojennym pracował w aptece braci Sicińskich przy ul. Mazowieckiej w Warszawie. Od 1922 do 1924 r. występował w teatrze „Stańczyk”, zaś w następnych latach w „Perskim Oku” i Teatrze Niewiarowskiej. W latach 1925–1926 grał w „Qui pro Quo”, m.in. 156 razy wystąpił w rewii Hallo ciotka. Od 1929 do 1931 r. należał do zespołu „Wesołego Wieczoru”. Występował także w „Wesołym Oku” (w którym brał udział w programach: A może do nas, Bez paszportów i wiz, Rumba, rumba, Rok 1932), następnie w kabarecie „Polonia” oraz w teatrze „Hollywood”. Pod koniec lat trzydziestych śpiewał w „Cyruliku Warszawskim”, m.in. w operetce Jaś u raju bram Ralpha Benatzky’ego i w rewii Cabaretissimo. Wystąpił też w widowisku Gwiazdy areny w cyrku braci Staniewskich (1935 r.)^[1].

9 grudnia 1938 obchodził jubileusz 25-lecia pracy artystycznej. W specjalnym koncercie, którego fragmenty zarejestrowała kronika Polskiej Agencji Telegraficznej (PAT), w sali Filharmonii Narodowej w Warszawie uczestniczyli m.in.: Adolf Dymsza, Gorska_Stefcia, Loda Halama, Ludwik Sempoliński, Zofia Terné, Mira Zimińska i Lena Żelichowska^[2]. Tuż przed wybuchem II wojny światowej został zaangażowany do teatru „Figaro”, ale do występów już nie doszło^[1].

We wrześniu 1939 został zmobilizowany i przydzielony do pociągu-szpitala Czerwonego Krzyża. Internowany w obozie w Kozielsku zginął w Katyniu. Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji „Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej” odcinek 98 (reż. Ryszard Wolański).

Był wspaniałym odtwórcą ballad i piosenek charakterystycznych (będąc często także ich autorem), akompaniował sobie na gitarze, był artystą wybitnie kabaretowym, hołdującym francuskim wzorom. Dokonał nagrań dla „Płyty Polskiej”, „Syreny Record”, „Parlophonu”. „Przemiły piosenkarz, później popularny trubadur Warszawy, występujący zawsze z nieodłączną gitarą” (Ludwik Sempoliński: Wielcy artyści małych scen)^[1].