Bębniarz oraz wytwórca bębnów. Grywał też na mandolinie oraz gitarze akustycznej. Studia na Akademii Sztuk Pięknych rozpoczął w 1978 r. W karierze muzycznej współpracował z Jackiem Kleyffem, Brygadą Kryzys, Osjanem, Orkiestrą Razem, Orkiestrą Na Zdrowie, Izraelem i Antoniną Krzysztoń.

Na początku stanu wojennego wyjechał pod Lubartów, gdzie założył alternatywną, muzyczną społeczność, złożoną z około 20 rodzin. Zaczął robić bębny, żeby mieć na czym grać. Dało mu to utrzymanie przez 10 lat. Kilku kolegów przy okazji nauczyło się, jak robić bębny. Tak powstała formacja Bębnoluby. Były początkowo projektem autorskim. Słoma w 1997 r. zaprosił kilkoro przyjaciół, by zagrali to, co „im w duszy gra”. Dość szybko przekształciło się to w zrównoważony projekt partnerski, w którym każdy z muzyków mówił wnosił swoje melodie. W skład repertuaru wchodziły kompozycje, będące kompilacją różnych nurtów i tradycji, przeprowadzając słuchaczy przez poszczególne etapy rozwoju muzyki. Od form archaicznych do współczesnych. Słychać tam było echa Afryki i wysp Morza Karaibskiego, reggae, a trąbka i saksofon wnosiły troszkę jazzowego klimatu. Do tej pory ukazały się trzy oficjalne wydawnictwa Słomińskiego^[1].