Perkusista, jeden z pionierów jazzu w powojennej Polsce.

Od najmłodszych lat wychowywał się w atmosferze artystycznej bohemy – jego ojciec był pianistą, w domu bywali słynni muzycy tamtych lat, m.in. Szymon Kataszek.

Jako perkusista był samoukiem. Początki jego drogi muzycznej to młodzieżowy zespół Marabut, z którym pod koniec lat 40. grał na potańcówkach w Polskiej YMCA (Jerzy Herman – pf., Wojciech Piętowski – pf., Edmund Fetting – acc., voc, Antoni Zdanowicz – g., Zenon Woźniak – cb., Andrzej Zborski – cl.).

Grywał z powodzeniem w różnych składach. W okresie gdy jazz zszedł do podziemia, w jego mieszkaniu spotykali się, przy starym pianinie, muzycy z różnych stron Polski, m.in.: Andrzej Trzaskowski, Jerzy „Duduś” Matuszkiewicz, Jerzy Herman, Krzysztof Trzciński.

W połowie lat 50. XX w. związany z zespołem skrzypka i saksofonisty Józefa Mazurkiewicza, z którym występował m.in. w Niemczech i ZSRR. Następnie grał i śpiewał w Kwartecie Warszawskim, z którym występował w wielu krajach, m.in. w 1964 r. w USA w ramach programu Polskiego Radia – zetknął się wtedy z legendarnym perkusistą Gene’em Krupą. Z Kwartetem nagrał kilka płyt, śpiewając scatem pierwsze polskie transkrypcje muzyki barokowej. Występowali z powodzeniem na Festiwalach Piosenki Polskiej w Opolu.

Brał udział w nagraniu czarnej płyty z muzykami zespołu Glenna Millera, który występował w Warszawie w 1957 r. pod dyrekcją Raya McKinnleya^[2].