Pianista. Urodził się w rodzinie wielopokoleniowej z wyjątkowymi uzdolnieniami muzycznymi. Jego dziadek był prawdopodobnie organistą. W domu matka Antonina zd. Binek dbała o podtrzymanie zarówno tradycji patriotycznych, jak i muzycznych. Wszystkie dzieci z siedmiorga rodzeństwa, grały na różnych instrumentach, często się wymieniając, dzięki czemu niektóre potrafiły grać na kliku rodzajach instrumentów.

Matka zauważyła, że najzdolniejsi byli Jan i Stanisław. Przebiegu ich kariery muzycznej pilnowała najbardziej. W latach 1910–1924 rodzice emigrowali do Ostrowa, a następnie do Poznania. Ojciec Tomasz, który był mistrzem szewskim, otworzył zakład. W Poznaniu Stanisław Wojciechowski ukończył szkoły muzyczne wraz z Konserwatorium. Pierwszą pracę podjął w kinie w wieku 17 lat, musiał jednak odejść ze względu na zbyt dobry warsztat pracy. Dołączył do orkiestry składającej się z dojrzałych muzyków.

W 1929 r. został pianistą w zespole jazzowym The Crazy Kiddies Jazz Dans Orchestra. Z zespołem koncertował po całej Europie i  USA do 1936 r.

W 1936 r. założył własną orkiestrę i grał w poznańskiej ekskluzywnej restauracji „Palaise de Dance”. W 1938 r. Orkiestra „Wojciechowski” dostała kontrakt na statku MS „Batory” i koncertowała na nim aż do wojny. Występy w USA spotkały się z niesamowitym aplauzem Polonii, przyczyniając się do wielkiej popularności zespołu.

W czasie wojny Stanisław Wojciechowski był zatrudniony w „Cafe Swan” w Poznaniu, a następnie otworzył własną restaurację „Esplanada” przy ulicy Głogowskiej w Poznaniu. W dalszym ciągu propagował jazz dance.

Po wojnie kontynuował karierę muzyczną w odremontowanym budynku Arkadii w Poznaniu, w „Cafe Esplanada”. Po represjach w latach 50-tych, zrezygnował z pracy w orkiestrze. Do emerytury zajmował się renowacją instrumentów – pianin i fortepianów.

Stanisław Wojciechowski ożenił się w 1939 r. ze Stanisławą, miał troje dzieci : Andrzeja, Longinę i Gabrielę. Jego rodzina nadal kultywowała tradycje i kształtowała umiejętności i talenty muzyczne dalszych pokoleń, ze względu na pamięć o uzdolnionym przodku^[2].