Sama rzeczka łódkę niosła,

niosła rzeczka łódkę w dół;

zamiast żeby trzymał wiosła,

on mnie głupi trzymał wpół...

  W złocie cały świat,

  w srebrze cały świat,

  w sercu cały świat na opak,

  a skąd to tak?

  A stąd to tak,

  że przy mnie miły chłopak!

Ot, nieszczęście, strach po prostu:

rzucił luby, poszedł precz...

Ej, skoczyłabym ja z mostu,

powstrzymała jedna rzecz:

  W złocie cały świat,

  w srebrze cały świat,

  w sercu cały świat na opak –

  a jak to tak?

  A tak to tak,

  że przy mnie inny chłopak!

Chociaż w lesie drzew niemało,

ale dąb nad nimi wciąż.

Chociaż wielu mnie kochało,

ale żaden tak jak mąż.

  W złocie cały świat,

  w srebrze cały świat,

  w sercu cały świat na opak –

  a czemu to?

  A temu to,

  że przy mnie własny chłopak!^[1]