Jakoby pielgrzym wpatrzon w słońca złoto,

Choć ze znużenia słania się i pada,

Idzie swym szlakiem z wieczystą tęsknotą –

Druga Brygada!

Lśni cudnie słońce na bagnetów stali

I płonie błysków tysięcznych kaskada.

Idzie swym szlakiem z równowagą fali –

Druga Brygada!

Idzie przez miasta obce i przez sioła,

Patrzy nań ludu obcego gromada,

Nikt jej z radością nie wita ...nie woła: –

Druga Brygada!

Nikt tu jej wieńcem drogi nie zagrodzi,

Ni zakołacze do okien sąsiada

Z krzykiem radości: „Zbierzcie się, nadchodzi

Druga Brygada!”

Nikt tu jej pieśnią nie wita, ni mową:

Ni dziewcząt grono, ani starców rada –

Idzie swym szlakiem z zadumą grobową –

Druga Brygada!

A kędy stanie, ostawia po sobie

Rząd mogił małych, kędy puszczyk siada

I jęczy głucho po nocach żałobie:

Druga Brygada!

Szczytami Karpat, kędy groby krwawe

Znaczą pochodu bolesnego ślady,

Wicher-wędrownik niesie światu sławę –

Drugiej Brygady!

Ale, choć duszę płomień żre tęsknoty,

Co krok wróg czyha lub przyziemna zdrada,

Z bagnetem w ręku spełni słowo roty –

Druga Brygada!^{[1], [3]}