Idzie czerwiec borem, lasem,

drogą i bezdrożem,

jedną nogą jeszcze tutaj,

drugą już za morzem.

Pochylają się topole

zapatrzone w wodę.

Czyje dziś życzenia spełni

sobótkowy płomień?

Ej, sobótka, sobótka.

Dzień jest długi, noc krótka.

czas ucieka jak rzeka, jak wiatr.

Wianek w dali gdzieś płynie,

ktoś powtarza twe imię,

może Wisła, a może ja sam.

Zapalone wianki płyną

Wisłą aż do Gdańska,

przyszłość z dniem wczorajszym splata

wróżba świętojańska.

Potykają się zdarzenia

o czerwcowy łubin,

a ja ciągle jeszcze nie wiem,

czy mnie trochę lubisz.

Ej, sobótka, sobótka...

Rzeka niesie twe odbicie

w inne, obce strony,

a ja stoję, a ja patrzę,

bliski nieznajomy.

I wciąż pytam, choć ku temu

ani czas, ni miejsce,

czy to mnie dziś oddasz swoje

sobótkowe serce.

Ej, sobótka, sobótka...^[4]