Przewędrował świata kawał

Polski żołnierz, młody zuch,

Na kwaterach różnych stawał,

W różnych krajach robił ruch.

Poznał pięknych kobiet roje,

Pozostawił każdej znak...

Ma dziś o nich zdanie swoje,

Które brzmi mniej więcej tak:

Rumunki, Węgierki,

Francuzki, Angielki,

Brunetki i blondynki,

Do rzeczy to dziewczynki!

Lecz takich kochanych,

Do których serce lgnie,

Jak Polki, nasze Polki,

Nie ma w całym świecie, nie.

W chmurnej Szkocji, pod namiotem,

Co noc prawie mi się śni,

Ta najmilsza, ta jedyna,

Która czeka tyle dni.

Gdy pobudkę trębacz zagra

I poszarpie cudny sen,

Krew zalewa człeka nagła,

Klnie więc wściekły w deseń ten:

Rumunki, Węgierki...

Gdy do Polski wrócim świętej,

Spadnie wreszcie z serca głaz,

A dziewczęta uśmiechnięte

Zapytają pewnie nas.

Jak tam panny zagraniczne,

Co tam było, z kim i jak?

A my na to zgodnym chórem

Odpowiemy wszyscy tak:

Rumunki, Węgierki...^{[1], [2]}