Ozdobo twarzy, wąsy pokrętne!

Powstaje na was ród zniewieściały,

Dworują sobie dziewczęta wstrętne,

Od dawnej Polek dalekie chwały.

Gdy pałasz cudze mierzył granice,

A wzrok marsowy sercami władał,

Ujmując wtenczas oczy kobiece,

Bożek miłości na wąsach siadał.

Gdy szli na popis rycerze nasi,

A męstwem tchnęła twarz okazała,

Maryna patrząc szepnęła Basi:

„Za ten wąs czarny życie bym dała!”

Gdy nasz Czarniecki słynął żelazem

I dla Ojczyzny krew swą poświęcał,

Wszystkie go Polki wielbiły razem,

A on tymczasem wąsa pokręcał.

Jana Trzeciego, gdy Wiedeń sławił,

Głos był powszechny między Niemkami:

„Oto król polski, co nas wybawił!

Jakże mu pięknie z tymi wąsami!”

Smutne w narodzie dzisiaj odmiany:

Rycerską twarzą Nice się brzydzi,

A dla niej Dorant, wódkami zlany,

I z wąsa razem, i z męstwa szydzi.

Kogo wstyd matki, ojców i braci,

Niech się z swojego kraju natrząsa:

Ja zaś, z ojczystej chlubny postaci,

Żem jeszcze Polak, pokręcę wąsa!^[2]