Autor tekstu Franciszek Dionizy Kniaźnin, to jeden z czołowych poetów polskiego sentymentalizmu. Nadworny poeta i wychowawca dzieci książąt Czartoryskich w Puławach. W jego dorobku znajdują się utwory religijne, patriotyczne, dramaty, libretta operowe i tłumaczenia. Do końca życia demonstracyjnie nosił się „po polsku”.

„Odę” śpiewała chętnie młodzież zarówno na konspiracyjnych zgromadzeniach, jak i na majówkach szkolnych, sławiąc rycerską tradycję. Staropolskie przysłowie: „Miłość bez zazdrości jest jak Polak bez wąsów!”

O tej pieśni pisze historyk literatury polskiej Julian Krzyżanowski:

„Jeszcze w połowie stulecia następnego (XIX) gawędziarze z rozrzewnieniem wspominać będą majówki szkolne, na których bezwąsa młodzież i bezwąsi nauczyciele-zakonnicy z niesłychanym zapałem wyśpiewywali Ode do wąsów, siedziby Amora i wyrazu rycerskiego animuszu... Sobieskiego”.

Odę do wąsów śpiewano na melodię zanotowaną po raz pierwszy w zbiorku Piosenki i aryje z 1799 r., nieznanego kompozytora^[3].